Door de ogen van Claudia

Een terrasje, een speciaalbier en één zin die bleef hangen.

Gisteravond zat ik op een terras. Op zoek naar wat verkoeling. Bij het water als het kon, en anders gewoon bij een heerlijk koud speciaalbiertje. Na een paar snikhete dagen was alles welkom.  De afgelopen dagen hoorde ik iemand het woord breinpudding gebruiken. Nou... dat begrip kreeg voor mij een compleet nieuwe dimensie na dagenlang 35+ graden in een rijksmonumentaal pand. Zonder airco. 😉

Maar goed... ik dwaal af.

Ik zat dus op dat terras. Genietend van mijn speciaalbier, met mijn lieve man naast me. Aan het tafeltje naast ons zaten drie jonge vrouwen. Ineens ving ik één zin op uit hun gesprek.

"Niemand is perfect."

Die woorden bleven rondzingen in mijn hoofd. Zo werkt dat bij mij. Soms blijft een zin, een beeld of een gevoel hangen. Dan verdwijnen alle andere prikkels langzaam naar de achtergrond. Zelfs de woorden en aanwezigheid van mijn partner. Sorry schat... ook nu weer. 😉 Ik weet inmiddels dat als iets van binnen mijn aandacht zo sterk blijft trekken, ik daar even bewust bij stil mag staan. Blijkbaar wil er iets gezien worden.

Dus ik stelde mezelf de vraag:  Wat voel ik eigenlijk als ik deze zin hoor? En toen gebeurde er iets. Als ik mijn laptop bij me had gehad, was ik meteen gaan schrijven. Flarden van zinnen kwamen voorbij. Ervaringen uit mijn eigen leven. Vrouwen die ik begeleid heb. Inzichten uit mijn werk. Oude wijsheid. Theorie. Gevoel. Alles leek zich als vanzelf met elkaar te verbinden.  Ik maakte snel een notitie in mijn telefoon. Pas daarna kon ik mijn aandacht weer volledig aan mijn man geven. Het volume van mijn intuïtieve fluistering was weer zachter gezet.

Zo werkt dat bij mij

Ik zie, hoor of voel iets in het hier en nu... en vervolgens lijkt er een soort achtbaan op gang te komen. Alsof mijn hele systeem een enorme data-analyse uitvoert. Ervaringen uit mijn leven, verhalen van kinderen en vrouwen die ik begeleid, inzichten uit opleidingen én een diepere innerlijke wijsheid komen dan ineens samen.

En steeds weer ontstaat daar iets nieuws. Maar terug naar die ene zin. "Niemand is perfect." Mijn eerste reactie was eigenlijk heel simpel.

Iedereen is perfect

Ik dacht letterlijk:  "Het klopt niet wat je zegt." Waarom zeggen we eigenlijk zo vaak dat niemand perfect is? Waarom niet: Iedereen is perfect. Toen begon mijn overpeinzing. Is perfectie nastreven verkeerd? Tja... Wanneer perfectie gaat over een ideaalbeeld dat door de maatschappij wordt bedacht, of over verwachtingen van ouders, werkgevers of anderen, dan wordt het ingewikkeld. Dan voelt perfectie als druk. Als iets wat je nog moet bereiken. Maar... Wij zijn allemaal al perfect. 

Er is maar één jij. 

Er is maar één ik. 

Precies zoals je nu bent. 

Met al je mooie kanten. 

Met je minder mooie kanten. 

Met je littekens. 

Met de sporen die het leven heeft achtergelaten. 

Met oude pijn waardoor je soms net iets te fel reageert. 

Met je kwaliteiten. 

Met je onzekerheden. 

Met je lichaam zoals het vandaag is. 

Iedereen is perfect. 

Maar... Niet iedereen is hetzelfde.

Vergelijken is de valkuil

Misschien zit daar wel de kern. Vergelijken. Is het niet juist doordat we ons voortdurend vergelijken met anderen dat we blijven geloven in de uitspraak "Niemand is perfect"? Hoe mooi zou het zijn als we voortaan zouden zeggen: "Iedereen is perfect." Op zijn of haar eigen unieke manier. Precies zoals iemand vandaag is. Met alle keuzes die hij of zij heeft gemaakt. Want niemand kent dé weg. Er bestaat niet één juiste route. Er is alleen jouw weg. Het leven is bedoeld om geleefd te worden. Om te ervaren. Om keuzes te maken. Soms denk je achteraf: "Volgende keer doe ik het anders."  En soms denk je: "BAM... precies goed." Allebei horen erbij. We zijn hier om te leren. Om steeds dichter bij onszelf te komen. Om steeds meer te leven vanuit wat ons gelukkig maakt. Vanuit onze eigen kracht.

En ja...

Dat betekent ook dat we fouten maken. Maar echt fout wordt het pas als we niets leren van onze ervaringen. Dus perfectie... Die is er al. Je bent het al. Iedereen is het al. Alleen vraagt dat wel om een veel mildere blik naar jezelf. Dat je jezelf toestaat leerling te zijn. Dat je mag groeien. Dat je jezelf niet steeds hoeft te bewijzen. Dat de plek waar je vandaag staat precies de juiste plek is. Of het nu gaat over de perfecte partner willen zijn... Het perfecte lichaam... Perfect presteren...Of overal controle over willen houden.

De echte uitdaging is misschien wel: Accepteren dat jij gewoon 100% jezelf bent.

En dat dát genoeg is. Dat klinkt prachtig. Misschien zelfs een beetje spiritueel. Alsof je daar pas komt als je "ver genoeg" ontwikkeld of misschien zelfs 'verlicht' bent.

Met de billen bloot

Maar laat ik dan ook maar meteen met de billen bloot. Of nou ja... Daar zit meteen één van mijn grootste uitdagingen. Want met mijn billen bloot... Letterlijk... Of in bikini...Daar zitten nog behoorlijk wat remmingen. De weg naar zelfliefde is voor mij allesbehalve vanzelfsprekend. Als kind werd ik gepest. Ik was "te dik". Zo'n overtuiging laat zich niet zomaar wegpoetsen. 

Sterker nog...

Soms kan ik zelfs walging voelen als ik naar mijn eigen lichaam kijk. Alleen al het opschrijven daarvan doet pijn. Ik word er verdrietig van. Want ik zou zo graag willen dat ik met honderd procent liefde naar mezelf kon kijken. Dat ik kon zeggen: "Dit ben ik." "Dit is honderd procent Claudia." "En dit is perfect." Ik zei net al dat ik geloof dat wanneer je merkt dat ergens werk te doen is, je het ook aan mag gaan.  Dus dat deed ik. In september 2025 ging ik van twee keer per week Zumba naar drie keer per week Zumba. Daarnaast twee tot drie keer fitness. Ik voelde me sterker. Fitter. Ik keek steeds liever in de spiegel. Ja, mijn buik mocht van mij nog veranderen. Maar ik zag vooruitgang.

En toen...

Toen zette een hernia alles stil

Bam. Een hernia. Van de ene op de andere dag kon ik nog geen drie meter lopen. Helse pijn. Mijn rug. Mijn bil. Mijn been. Rechtop lopen lukte niet meer. Als ik eraan terugdenk, voelt het nog steeds onwerkelijk. Alsof iemand ineens op de pauzeknop van mijn leven drukte. Geen sport meer. Niet eens een wandeling. 

En toen begon eigenlijk het echte werk. 

Rust. Op de bank. Niets doen. Precies het tegenovergestelde van wat ik dacht nodig te hebben om de beste versie van mezelf te worden. Dan maar dieetshakes. En repen. Ik moet er nu om lachen. Maar toen voelde het als de enige oplossing. Na anderhalve dag barstte ik huilend uit. Want... Was het werkelijk de bedoeling dat ik mezelf dubbel strafte? Dat ik én pijn had... En ook niet meer mocht genieten van eten? Nou nee. Dus de repen verdwenen linea recta achterin de kast. En daar lagen ze precies goed.

Het verschil zit in het vertrekpunt

Misschien is dat wel een prachtig voorbeeld van hoe je denkt aan zelfacceptatie te werken... Maar eigenlijk nog steeds vertrekt vanuit afwijzing. Is sporten verkeerd? Nee. Absoluut niet. Maar het verschil zit in het vertrekpunt. Bij mij kwam het toen nog vanuit: "Ik ben niet goed genoeg." -  "Ik moet mezelf verbeteren." - "Ik moet perfect worden." 

Terwijl ik inmiddels steeds meer ontdek dat de basis eigenlijk zou moeten zijn:

"Ik ben nu al perfect."

En vanuit die liefde goed voor mezelf zorgen. Ik mag nog groeien. Ik mag nog ontwikkelen. Maar dat maakt mij vandaag niet minder waardevol. Niet minder perfect. Er is maar één ik. Er is maar één jij. Hoe kan iemand anders dan bepalen of dat wel of niet perfect is?

En jij?

Dus ik wil je iets vragen. Waar leg jij de lat voor jezelf nog steeds hoog? Voor wie probeer jij perfect te zijn? Voor je ouders? Voor je partner? Voor je collega's? Voor de maatschappij? Voor dat 'ideaal'-plaatje van hoe een vrouw eruit zou moeten zien? Gelukkig zie ik ook steeds meer veranderingen. Steeds meer merken laten verschillende lichamen zien. Dank je wel, HEMA. Dank je wel, Hunkemöller.

Maar uiteindelijk...

Daar zit de oplossing niet. Hoe liefdevol je partner ook is. Hoe steunend je collega's ook zijn. Hoeveel complimenten je ook krijgt. Het echte werk zit vanbinnen. Dat jij honderd procent oké wordt met jezelf. Met wie je bent. Met hoe je eruitziet. Met wat je kunt. Met wat je nog niet kunt. Met waar je vandaag staat.

Als jij op een dag kunt zeggen:

"Ik zie mijn eigen perfectie. Inclusief al mijn imperfecties."

Geef jezelf dan maar eens een schouderklopje.  Want ik denk dat het leven vanaf dat moment een stuk lichter wordt.