Ik zet me schrap

Door de ogen van Claudia

Het was een doordeweekse avond...

Ik zat met een kop thee in mijn schommelei in de tuin. Een plek waar ik eigenlijk veel te weinig zit, terwijl ik er altijd helemaal tot rust kom. Even wegkruipen in mijn cocon. De wiegende beweging van het schommelei maakt me rustig. Uiteraard weer in kleermakerszit.  Een paar dagen eerder was het me opnieuw in mijn rug geschoten. Dit keer rechts. Gewoon...Bij het uitstappen van de auto. Geen spectaculaire val , geen marathon. Echt geen hogere wiskunde. Gewoon uitstappen.

Al vermoed ik stiekem dat het óók iets te maken had met het enthousiast verspreiden van een flinke hoeveelheid tuinaarde over het stukje gazon dat we wilden aanleggen. Iets met eigenwijs. En misschien ook een klein beetje hardleers. 😉

Toch is mijn eerste gedachte bij zoiets nooit alleen: wat is de lichamelijke oorzaak? Ik ben minstens zo nieuwsgierig naar een andere vraag.

Wat probeert mijn lichaam me eigenlijk te vertellen?

Wat probeert mijn lichaam me te vertellen?

Ik geloof dat ons lichaam soms een prachtige richtingaanwijzer kan zijn. Niet omdat ik denk dat er altijd één waarheid achter een lichamelijke klacht schuilgaat, maar omdat het me helpt om met een andere blik naar mezelf te kijken. Waar zit de klacht? Welke symboliek zou daarbij kunnen passen? Welke thema's vragen misschien om aandacht? 

Ik vind dat fascinerend.

Ik heb er een dik boek over in de kast staan (Ziekte als Symbool van Rüdiger Dahlke), maar kijk soms ook online rond. Er is ontzettend veel over te vinden. Mijn advies? Blijf altijd kritisch en voel vooral wat voor jóu resoneert. Deze keer voelde het alleen anders. Ik had helemaal geen behoefte om te zoeken. Ik voelde dat ik een kaart mocht trekken.

De kaart die precies op het juiste moment kwam

Ik pakte mijn telefoon, sloot mijn ogen en stemde af.

"Wat maakt dat mijn rug opnieuw zo verkrampt? En waarom juist rechts deze keer? Geef me alsjeblieft inzicht."

Terwijl mijn vinger boven de knop hing om de kaarten te schudden, gebeurde er iets bijzonders. Met mijn ogen dicht zag ik heel duidelijk twee kleuren. Oranje en zalmroze. Ik klikte. De kaart die verscheen was die van Aartsengel Raziël.

"Spiritueel inzicht. Ik geef je esoterische lessen en symbolen en help je inzicht te krijgen in spirituele waarheden."

Ik glimlachte. Niet omdat ik dacht: zo, nu heb ik hét antwoord. Maar omdat het voelde als kloppend én alsof ik werd uitgenodigd om verder te kijken. Toen ik daarna verder zocht naar de betekenis van deze kaart, kwam ik op een pagina terecht met precies dezelfde kleuren die ik zojuist met gesloten ogen had gezien. Oranje en zalmroze. Toeval? Misschien. Misschien ook niet. Voor mij voelde het als een bevestiging om verder op onderzoek uit te gaan.

De beschrijving van Raziël ging onder andere over vertrouwen, overvloed en verbinding. En ineens voelde ik het contrast. Mijn lijf stond letterlijk verkrampt. Alsof ik mezelf voortdurend schrap zette. Niet bepaald ontspannen en vanuit vertrouwen. Misschien was dát wel waar ik naar mocht kijken. Hoe precies? Dat wist ik nog niet.  Maar ik besloot het in vertrouwen af te wachten...

Een reis terug in de tijd

Tijdens mijn meditatie vroeg ik opnieuw om helderheid.  "Laat me zien waar deze verkramping vandaan komt." En toen gebeurde er iets heel bijzonders. Alsof ik langs een tijdlijn van mijn eigen leven reisde. Heel eerlijk? Onderweg dacht ik meerdere keren: "Verzin ik dit nou?"  Dat kritische stemmetje ken ik inmiddels wel. Het hoort er blijkbaar bij. Ik zwaaide vriendelijk naar haar. "Dankjewel. Ik hoor je. Maar ik blijf nog even luisteren."

En toen verscheen ineens het getal: 8.

Ik zag mezelf als achtjarig meisje. Meteen wist ik waar ik was; op school. Bij het pesten. Ik was samen met één ander meisje één van de besten van de klas. Goede cijfers halen ging me gemakkelijk af. Wie had het mooiste handschrift? Wie mocht met die bijzondere pen schrijven? Het leek onschuldig. Tot het dat niet meer was. Het pesten richtte zich op mijn uiterlijk. Ik was "te dik". Een klasgenootje liep met opgeblazen wangen en haar armen wijd als een tonnetje langs me heen. Anderen lachten. Pijnlijk? Ja.

Maar tijdens deze meditatie ging het niet om die pijn. Het ging om een inzicht. Vanaf dat moment werd zichtbaar zijn onbewust gekoppeld aan gevaar. Boven het maaiveld uitsteken. Laten zien waar je goed in bent. Volledig in je kracht staan. Dat voelde blijkbaar niet meer veilig.

Want de vorige keer dat ik dat deed, werd ik gekwetst. En ineens viel er nóg een puzzelstukje op zijn plek.Mijn rug schoot er juist in op een dag waarop ik onderweg was naar een afspraak die alles met zichtbaarheid te maken had. Toeval? Misschien. Maar voor mij voelde het als een interessante verbinding. 

De tijdlijn ging verder. Ik was 23.

Nog voordat ik iets zag, voelde ik het al. Verdriet, onrust. Het overlijden van mijn moeder. Ik voelde opnieuw de wanhoop.

"Nee... dit kan niet."

"Ik kan niet zonder mijn moeder."

Zij is er altijd!! Ik belde haar om mijn verhalen te delen, om advies te vragen of om gewoon even haar stem te horen.

De illusie van houvast

En ineens zag ik iets heel anders. Geen herinnering, maar beelden. Structuur. Hokjes. Lijstjes. Planning. Controle.

Aha...

Hier werd opnieuw iets zichtbaar. Misschien is mijn behoefte aan structuur helemaal geen karaktereigenschap. Misschien is het ooit ontstaan uit angst. Uit de behoefte aan houvast. Of beter gezegd...

De illusie van houvast.

Want toen mijn moeder overleed, viel mijn houvast letterlijk én figuurlijk weg. Zij was mijn baken. De plek waar ik naartoe ging voor advies, bevestiging, een luisterend oor of gewoon om mijn dag te delen. Pas nu kan ik zien dat er in dat enorme verlies ook een uitnodiging verborgen lag. Een uitnodiging om het houvast, de stevigheid en het vertrouwen steeds meer in mezelf te gaan vinden. Maar eerlijk?

Dat kon ik toen helemaal nog niet zien. Onbewust koos ik voor iets anders. 

✔ Voor controle. 

✔ Voor structuur. 

✔ Voor lijstjes. 

✔ Voor plannen.

Voor voorbereid zijn op wat er misschien zou komen. Alsof ik daarmee kon voorkomen dat het leven me ooit nog zo onverwacht zou overvallen. En diep vanbinnen weet ik natuurlijk allang dat het leven zich niet laat plannen. Als iemand zou moeten weten dat het leven onverwachte wendingen neemt...Dan ben ik het wel. En toch... Blijkbaar leef ik onbewust nog vaak vanuit:

"Ik zet me alvast schrap."

Van controle naar vertrouwen

Misschien is dát wel de echte boodschap van mijn rug. Niet dat ik harder moet werken of dat ik meer rust moet nemen. Maar dat ik iets meer mag meebewegen. Dat mijn heupen weer mogen dansen. Letterlijk en figuurlijk. Dat ik de controle iets meer mag laten vieren. Dat ik me niet hoef schrap te zetten tegen de volgende golf, maar erop mee mag bewegen. Want eigenlijk is het best bijzonder. Na alles wat het leven me al heeft gebracht, zou ik inmiddels mogen weten dat ik veerkrachtig ben. Dat ik het aankan, wat er ook op mijn pad komt. 

En toch zet ik mezelf onbewust nog vaak schrap. Voor iets wat misschien helemaal niet komt. Dat kost ontzettend veel energie.

En eerlijk...

Ook behoorlijk wat levensplezier. Gelukkig ben ik me daar steeds bewuster van. Mijn nieuwsgierigheid helpt me. Mijn liefde voor dansen, voor Zumba, voor spelen en voor verwondering. Work in progress.  Stap voor stap.

Misschien herken jij dit ook...

Misschien heb jij ook ooit iets meegemaakt waardoor jouw lichaam of hoofd onbewust besloot: "Vanaf nu zet ik me schrap." Na een verlies. Een scheiding, een ziekte of een traumatische ervaring. Of misschien iets wat voor de buitenwereld klein leek, maar voor jou een diepe indruk achterliet. Misschien ben je daardoor, net als ik, op zoek gegaan naar houvast, controle en zekerheid.

Terwijl controle uiteindelijk vooral de illusie geeft dat we veilig zijn. 

De echte stevigheid zit misschien wel ergens anders.

Niet buiten ons.

Maar in onszelf.

In het vertrouwen dat de kracht die we in onszelf hebben, boven verwachting groot is. Dat betekent niet dat het leven altijd makkelijk is. Of dat verdriet minder pijn doet. Maar wel dat we onszelf misschien iets minder hoeven schrap te zetten voor wat er nog niet is. Misschien mogen we wat vaker vertrouwen op onze eigen veerkracht en wat minder op controle. Ik oefen daar zelf nog iedere dag mee.

Work in progress.

En misschien is mijn rug uiteindelijk niet verkrampt geraakt om me af te remmen.

Misschien wilde hij me juist laten voelen dat het tijd is om iets minder te verstijven... en weer wat meer mee te bewegen met het leven.

Want ik heb het vermoeden dat juist daar het leven langzaam wat lichter wordt.